Cyberpesten, een verhaal!

Cyberpesten

Er is een meisje op IBS Ababil. Ze zit in groep 7, bij juf Gul in de klas. Ze is 10 jaar. Ze heeft niet zo’n leuk uiterlijk. Ze draagt altijd stoere kleding en heeft altijd een pet op. Wat ik wel mooi aan haar vindt zijn haar bruine haren en haar grijsgroene ogen. Ze heeft weinig vriendinnen. Ze heeft zelf een kat, een zwarte kat. Dat had ze ooit vertelt in de klas toen ze zich moest voorstellen toen ze nieuw was. Ze woont in Schiedam.

Ze werd vroeger op haar eigen school gepest en nu doet ze dat ook bij andere kinderen, omdat ze bang is dat ze zelf weer gepest zal worden. Vroeger werd ze zelf gepest, omdat ze stil en verlegen was. Thuis had ze altijd problemen. Ze had zelf altijd ruzie met haar ouders. Er vond ook geweld plaats, daarom voelde ze zich nooit op haar gemak. Na een hevige ruzie thuis werd ze uit het huis gezet en overgeplaatst naar een tehuis.

Ze ging naar een andere school, IBS Ababil. Dit was moeilijk voor haar en ze werd er erg verdrietig van. Maar ze was ook bang dat ze weer gepest zou worden dus begon ze zelf te pesten. Dat vonden veel kinderen niet leuk, dus had ze ook geen vriendinnen. Op haar eerste schooldag schrokken mensen van haar uiterlijk. Alle meisjes in de klas hadden leuke en kleurrijke jurkjes en kleding aan, maar zij droeg sombere zwart en grijze kleding.

Kinderen wilden niet met haar spelen, ze ontwijkten haar. Dit pikte ze niet meer en ze had er genoeg van en begon kinderen te pesten. Ze zocht met andere kinderen ruzie ze ging hun treiteren. Ze ging hun ook online pesten. Ze deed het steeds meer bij andere kinderen. Ze plaatste haat reacties op haar klasgenoten de foto´s via social media. De meeste kinderen reageerden daar niet op en sommige wel. Daardoor kreeg ze nog meer ruzie, maar de kinderen uit haar klas durfden er niets van te zeggen. Ze waren wel in de meerderheid, dus besloten ze er op een dag wat van te zeggen.

Dus de volgende dag vroegen de kinderen van de klas waarom ze zo stom deed, ze zei niets maar toen iedereen weg liep en ik de laatste was die de klas verliet zei ze: ¨Ik wil niet zo gemeen doen maar ik wil ook vriendinnen hebben en was bang dat jullie dat niet wilden en me zouden pesten zoals op mijn andere school¨. Ze sloeg een arm over me heen en zo verlieten we het klaslokaal.

 

Suhayra Barkhad

1 gedachte over “Cyberpesten, een verhaal!”

Geef een reactie